Woo Hah was de afgelopen twee jaar zo succesvol dat het is uitgebreid tot een tweedaags festival, ook de capaciteit is groter. Zo’n vijftienduizend bezoekers trokken per dag naar de nog altijd prachtige locatie naast de spoorlijn.Het programma is dan ook zeer aantrekkelijk. Veelbelovende nieuwe namen (Playboi Carti, Young M.A.) naast oudgedienden als Nas en Kempi. Britse grime van Stormzy naast Nederlandse hiphoptoppers als Fresku, Mocromaniac en Jonna Fraser en een grote ster in wording, Travi$ Scott om het festival een gepaste climax te geven.
Wie een mooie indruk wilde krijgen van de veelzijdigheid van de huidige internationale hiphop, kon zich geen beter programma wensen dan op Woo Hah! gepresenteerd werd.
MINDER MOOI
Hoe aantrekkelijk alles in theorie ook leek, de praktijk was minder mooi. Logistiek was het een rommeltje. Het was op diverse momenten zo goed als onmogelijk om je van het ene podium naar het andere te verplaatsen. Reguliere doorgangen werden afgesloten, het publiek werd door veel te smalle paadjes naar de juiste bestemming geleid. Om dan, zoals vrijdagavond, bij hoofdact Gucci Mane te moeten constateren dat de verrichtingen op het nieuwe Canna Stage alleen te volgen zijn voor de paar duizend man die een plekje voor de mixtafel hebben kunnen bemachtigen.
De duizenden anderen, nieuwsgierig hoe de vorig jaar uit de gevangenis gekomen pionier van de zogeheten trap, (de rauwe rapvariant uit het zuiden van de Verenigde Staten) het er van af zou brengen, zagen op het onhandig gelegen, langgerekte veld nauwelijks iets.
Jammer ook dat Gucci Mane er niks van bakte. Er kwam nauwelijks enige sprankeling uit zijn raps die van iedere energie gespeend waren. Daarvoor wist Freddie Gibbs in de koepelhal (het FunX Stage) ook nauwelijks te imponeren. Twee jaar geleden stelde hij op Woo Hah! als enige nogal teleur met zijn constante stroom aan ‘fuck the police’-krachttermen. Vrijdag had hij zijn vocabulaire nog altijd niet uitgebreid.
De dag die zo opbeurend begon met laaiend enthousiast ontvangen optredens van Fresku en Mocromaniac, leek naar een anticlimax te voeren. Ook de veel getipte vrouwelijke MC Young M.A. stelde teleur met een slappe, slome voordracht waar het zo welwillende publiek na een kwartier genoeg van kreeg.
Zo kreeg Playboi Carti nog meer publiek, wat hem zichtbaar goed deed. Met zijn Magnolia scoorde hij onlangs een opzwepende hit. Jay-Z nam het vrijdag als enige nieuwe hiphop-track zelfs op in zijn lijstje met invloeden voor zijn nieuwe album 4:44. Maar een paar krachtige songs waren ook voor Playboi Carti niet genoeg om de enorme massa voor het hoofdpodium aan het dansen te houden. En dat publiek wilde echt wel.
DAVERENDE FINALE
De gretigheid om volledig op te gaan in de beats en raps bleef het hele weekend onverminderd groot. Zo was de sfeer heerlijk geladen toen zaterdag tegen kwart over vier in de stampvolle loods Josylvio zou worden aangekondigd. Maar nee, hij zat nog vast in het verkeer, was de mededeling. De dj hield de sfeer er nog even goed in, maar veertig minuten wachten bleek te lang. Het momentum was weg toen Josylvio na een weinig overtuigend excuus zijn Onderweg inzette. Doodzonde.
Maar zaterdag bleek verder wel de betere dag. Lil Dicky bleek een geestig heerschap dat vol zelfspot hiphopclichés op de hak nam. De twee Rae Sremmurd-rappers vuurden vrolijke hits als No Type en Black Beatles op het publiek af, en vooral Nas imponeerde met een ijzersterk optreden.
Eindelijk ook eens een rapper die meer dan drie zinnen achter elkaar verstaanbaar declameerde, zonder dat zijn eigen stem op een bandje meeliep. Want hoe gebruikelijk dat meebrullen met je eigen stemopnames tegenwoordig ook mag zijn: er gaat niks boven een rapper die het zonder doet. Nas, inmiddels een veteraan in het circuit bracht veel van zijn klassieke debuut Illmatic (1994) en ontroerde met een luidruchtig meegezongen ode aan zijn vorige week overleden vriend, rapper Prodigy van Mobb Deep.
Een hoogtepunt, even later geëvenaard door Travi$ Scott. Zijn met autotune vervormde raps haalden over knetterharde beats verwoestend uit. Zijn grootste hit Goosebumps zorgde al stagedivend voor een daverende finale van een festival dat een wat moeizame editie beleefde.
Reageer